De magie van MomsUp

Lieve Uschi en Lies,

Wat een reis… Vijf dagen onder de Portugese zon, maar nog veel meer: een reis naar binnen. Ik heb altijd gevoeld dat ik mee moest. Dat er iets op me wachtte. En ik had gelijk.

Jullie namen me mee op een pad van verbinding. En al na een uur raakten jullie iets in mij aan — een potje dat ik al zolang veilig en goed afgesloten beneden had gezet. Ik voelde verzet, heb gevochten, wilde weg. Maar dat is óók deel van de reis, van het proces. En ook al klapte ik toe, dat was precies wat er moest gebeuren.

Ik heb er nu al spijt van dat ik me niet méér heb durven laten dragen. Maar zelfs dat besef is waardevol. Want ik zag hoe jullie — met zoveel zachtheid, kracht en wijsheid — de weg wezen, steeds weer. Hoe jullie voelden, droegen, vasthielden. En ik dacht vaak: Hoe dóen die vrouwen dat toch? Het heeft zelf mijn werk toekomst en visie aan het wankelen gebracht.

Jullie vragen, jullie aanwezigheid, jullie aandacht… ze brachten inzichten naar boven die ik nooit had verwacht. Ik dacht dat ik Uitgetherapied was , ofzoiets. Over dat kleine meisje in mij. Over wat ik nodig heb. Over dat stukje vroeger dat nog doorleefd en gevoeld moet worden. Geen idee of het me ooit gaat lukken, ik denk dat ik al meester ben geworden in tonnen beton op dat deksel te zetten zodat zeker dicht blijft. Ik verlang naar de vrolijkheid die ik toon ook nog meer kan voelen. Ik wil meer leven zonder al dat gepieker, zonder weglopen of achteruit gaan als ik iedereen verbonden heb. Ik verlang naar die diepe verbindingen die ik gelukkig al veel ervaren heb bij mijn man en vier girls. Ik moet leren mensen wat meer te vertrouwen dat ze niet gaan weglopen als ik gewoon mezelf ga zijn. Grenzen aangeven is niet weglopen en denken dat ik een last ben. Eentje met veel lawaai en muziek en een lach, maar ook eentje die plots dichtklapt en stilte verlangt.  Ik geloof er nu wel al iets meer in dat die twee kunnen en mogen samen zijn.

Jullie hebben iets geopend. En ik wil jullie daar oprecht voor bedanken. Het gepieker in mij durft wel al boven te komen en te denken komaan B je had beetje dankbaarder mogen zijn en overkomen, wat zei jij daar soms. Maar dat is het exact he. Die kritische blik is heftig en ergens zal die er zoveel nog zijn. Ik denk dat ik die een naam ga moeten geven. Misschien noem ik het Céline d.

Ik heb het niet helemaal durven delen maar die kleine Maria die daar in die yoga kwam was oprecht een fysieke kopie van mij als ik klein was..mijn foto van mijn zesjarige zelf is bijna zo, alleen dan minder bloot. Het geloof heeft me wel altijd veiliger gedragen maar gaandeweg verloor ik het. 

Op de reis beseft dat ik al de weg heb afgelegd dat ik al veel meer kan begrijpen waarom mijn mama en papa zo waren en zo deden. Ik kan het aanvaarden al dat ze stukken van me kapot hebben gemaakt en ik eigenlijk tot mijn huwelijk me nooit veilig heb gevoeld.  Maar ik ga het nooit eerlijk vinden. Tegelijkertijd zie ik dan nu mijn ouders die rust ervaren, die demonen in hun wel een plek hebben gegeven. Dat laatste is iets wat ik nog niet zag. Het geeft me wel wat hoop dat het ook ooit aan mij is. Ik ga niet meer naar mijn Toekomstige ik schrijven dat ik ze rust wens. Want rust tot nu toe stond eerder gelijk aan vertragen en bekomen van al dat voelen en ervaren. Ik wens mijn toekomstige ik vooral wat zachter voelen, wat meer zich laten dragen en mss andere mensen of werk wat minder dragen. 

Door het schrijven besef ik nu ook dat ik dit vaak wou zeggen ik groep maar toen niet op woorden kwam..dat hart klopte hard in mijn keel.

Dus Lies en Ushi, peppi en kokki in West Vlaanderen. Hou vol met jullie missie. Jullie verleggen stenen, bergen, rimpels in water, zon in harten, eeuwige verbindingen.  

Nooit gedacht dat zo een West Vlaamse man mijn spirit animal kon zijn..maar zoals brihang zegt en ik door jullie mee begin te begrijpen 

'Der komt een mooie tijd aan, geloof me nu maar, echt waar. We zijn tot zoveel in staat'

Ik stel voor dat brihang eens een nummer over jullie schrijft. 

Merci om ook jullie hart open te stellen en in een zotte brainstorm gedacht te hebben, kom we pakken dames mee op reis en gaan keer praten. Want zie, levens worden omver gegooid en veranderd. Net door jullie. Jullie gaan het zelfs nooit begrijpen hoeveel jullie een leven aangeraakt kunnen hebben. Tot zeker ook eens op een Jack Johnson concertje pls

Merci 

B